Merhaba, adım Genndy Tartakovsky. Hotel Transylvania 2'nin yönetmeniyim.
Burada olmak güzel.
Hemen başlıyoruz.
Hikayeyi oluşturma sürecinde herhalde en çok değiştirdiğimiz şey
filmin başlangıcıydı.
İlk versiyonda, neler olup bittiğini anlatan Queeny adında
Queen-Latifah'ya benzer bir karakterin sunduğu
bir talk şovla başlıyorduk.
Bu pek hoşumuza gitmedi. Filmin havasına uygun değildi.
Sonra başta anlatmaya çalıştıklarımız üzerinde uzun süre oynadık.
Önceleri, Dennis fikri, Jonathan ile Mavis'in bebek sahibi olması
beni epeyce korkuttu
çünkü üçüncü film konusu gibi değil mi?
Ama sonra giderek daha çok içimize sindi
ve filmin düğünle başlaması gerektiğine karar verdik.
Çünkü eğlence oradan itibaren başlıyordu.
Düğüne en hızlı şekilde nasıl geçeriz diye düşündük.
Çünkü bir ara Drak'ın odasında Mavis'i özlediği bir sahnemiz daha vardı.
Benim bir fikrim daha vardı.
Filmi Çin Seddi'nde başlatacaktım. Mavis ve Jonathan orada olacaklardı,
Jonathan evlenme teklif edecek, Mavis arkadaşlarıyla poker oynayan Drak'ı arayacak
ve film oradan devam edecekti.
Muhtemelen hepsi başarılı olurdu ama sonra bunu seçtik.
Düğün için birçok farklı renk şeması denedik.
Sonunda bu hoş macenta renginde karar kıldık,
Mavis için hoş ve sıcak bir his veriyor.
Bir de Fifth Harmony şarkısı var.
Bitiş jeneriğinde de göreceksiniz.
Evet, evet, evet!
Hey, sevgilim çok çekici değil mi?
Gerçekten çok çekici.
- Asıl benimki çok çekici değil mi? - Senin sevgilin mi var?
Evet.
Düğünün son halinden çok memnun kaldım.
Murray'yle ilgili en sevdiğim animasyon bölümlerinden biri.
Düğün başlıyor.
Tüm animasyoncular harika bir iş çıkardı. Özel pozlama ve enerji açısından
animasyona geçirilmesi çok zor bir tarz.
Ayrıca ben siluetler ve her şeye karikatür havası verilmesi konusunda
fazla titizim.
Ama iyi vakit geçirdiler çünkü ilgi çekici bir iş.
Tasarlamamız gereken en önemli şeylerden biri, Mavis'in gelinliğiydi.
Kesinlikle Gotik tarzda ama aynı zamanda havalı olsun istedik.
Örümcek ağlarının olduğu bu muhteşem siyah Gotik gelinliği
Seonna Hong tasarladı.
Ağların parlamasını ve üzerinde hoş görünmesini istedim.
Büyüleyici oldu.
Bu an, aslında kendi düğünümden.
Karımla geceleyin dış mekanda evlenmiştik,
dışarı çıktığında üstüne devasa bir spot ışığı vurmuştu ve ben...
Aynısını Mavis'e de yaptık.
Evet, yani filmin açılışının bir bakıma montaj gibi görünecek şekilde
tasarlanmasını istedim.
İlk 10 dakikada Dennis büyüyor, her şey ilerliyor
gibi hissedilmesini istedim.
Müzik sonradan eklendi çünkü en başta
şarkı söyleyenler, klasik müzik çalan zombi besteciler vardı.
Ama birkaç ön gösterimden sonra
enerjiyi artırmamız gerektiğini düşündük
ve sonunda üstüne şarkıyı ekledik.
Burada orijinal müziğimize geri dönüyoruz.
Tüm bu anları duygusal olarak... Daha ziyade görsel olarak öne çıkarmak istedik.
Bunun için görkemli pırıltılar koyduk, ışıkla oynadık.
Bilgisayar grafiğinin eğlenceli yanı bu, ışıkla oynama konusunda
neredeyse canlı çekim gibi.
Her zaman eğlenceli şeyler bulmaya çalışıyorum.
Peki, sen onun canavar olmamasını gerçekten sorun etmiyor musun?
İnsan, canavar, tekboynuz fark etmez, yeter ki sen mutlu ol.
Teşekkürler baba.
Ve hep benim ay ışığım olacaksın
Ama şimdi aşkın kanatlarıyla süzülüyorsun
Artık Johnny'nin kızısın
Johnny'nin kızısın
Ve biraz da babanın
Annen çok mutlu olurdu
Çünkü her zaman bilirdi ki
Sevgi, içinde yer açmaktır tüm güzelliklere
Buradaki bazı ışıklandırmalar çok güzel oldu.
Bu Kelsey, ikinci dereceden bir karakterdi...
Tek bir sahnede vardı.
Ama sonradan üstünde denemeler yaptıkça onu daha çok sevdik
ve artık filmin birçok sahnesinde var.
- Merhaba baba. - Merhaba çocuklar!
Todd, biraz ara ver.
Renkleri iyice canlandırmaya çalıştık.
Bence ilk filmde biraz kasvetliydi.
Bu kez daha şey hissettirmek istedim...
Bu kez daha zengin.
Renk ve ışıklandırma tercihleri daha iyi.
Bence bu konuda
gayet başarılıydık.
Bu animasyoncu, Jorge, en sevdiklerimden biri.
Her şeyi çok kendine özgü yapıyor,
Drak'ın bu sahnedeki
ve kambur durduğu bir başka sahnedeki görünümü gibi.
Yaptığımız animasyon işinin dayandığı teori de bu...
Eskiden, Warner Brothers zamanlarında,
çizimler elle yapıldığı için Bugs Bunny'yi
hangi animasyoncunun yaptığı hep anlaşılırdı.
Bence animasyonun harika özelliklerinden biri de bu,
sanatçının bireyselliğini yansıtması.
Hotel T'de benimsediğimiz tarzda bu kesinlikle görülüyor.
Bazen tek bir animasyoncuyu görebiliyorsunuz,
özellikle çok iyi ve kendine özgüyse.
Küçüklüğünde ne oynardık...
Bu, biraz daha sonra eklediğimiz bir kısım.
Mavis'le Drak için fiziksel ve eğlenceli bir sahne,
ayrıca vampirsi de.
Neredesin?
Bu filme aslında bambaşka bir düşünceyle başlamıştık.
Ana hikaye, oteli ele geçirmek isteyen bir emlakçı olan Quinston
üzerine kuruluydu.
Ama ben çok... Animasyonu çok seviyorum, bu konuda son derece titizim
ve sanırım biraz da dik kafalıyım.
"Muhteşem bir canavar dünyamız var.
"Kötü adamımız neden bir emlakçı?" dedim.
Çok daha yaratıcı olabiliriz.
Şansımıza, hikaye yeterince sağlam değildi ve kendiliğinden buna geçtik.
Johnny burada çok komik.
İnsanları güldürecek mükemmel seviyeyi bulmak için
onu çok sessiz ve daha yüksek sesle konuşturduk.
Sanırım ilk deneme gösteriminde çok sessiz olduğu için kimse onu duymadı.
Yani espri kaynadı.
Ama ilginç bir şekilde...
Bir sonraki gösterimde sesini biraz yükselttik.
Birden müthiş bir kahkaha koptu.
Çok güzel.
Bunu animasyon sorumlumuz Alan Hawkins yaptı,
ilk filmde de çalışmış harika animasyonculardan biri.
İkinci filmde sorumlu oldu.
Binlerce yıllık Drakula genleriyle.
Mümkün değil.
Yeter ki sağlıklı olsun.
Tabii.
Yine ışıkla oynayarak hoş bir kaynak ışığı bulmaya çalışıyoruz.
Her şey daha ilginç, karmaşık ve eğlenceli hale gelsin diye.
Teşekkür ederim baba.
Tıpkı çocukluğumda yaptığın gibi. En sevdiğim.
Filmde birçok animasyoncu çalıştırdık.
Zor oluyor çünkü bazıları iyi, bazıları kötü.
Bizi uğraştıran şeylerden biri,
Drakula'nın gözlerinin boyutu oldu.
Artık bir dede olduğu için sınırlarını zorlamak,
gözlerini daha duygusal ve büyük yapmak istedik.
Sanırım Adam Sandler ve Robert Smigel bunu ilk gördüklerinde biraz şaşırdılar.
Çünkü ilk filmi yakınlarda izlemediyseniz animasyonun ne kadar sınırlanmış
olduğunu unutuyorsunuz.
Onu ne kadar değiştirebileceğimize dair
birçok gelgit yaşadık.
Sonunda bazen gözlerini daha küçük yaptık ama genel olarak
büyükle devam ettik.
Bu da en sevdiğim sahnelerden biri.
Drakula kadın kıyafetleriyle dans ediyor.
Ama yine... Her zaman görsel ve animasyon olarak
elimizden geldiğince fiziksel mizah katmanın
yollarını arıyoruz.
Filmde çok fazla diyalog olduğu için
fırsat bulduğumuzda bunlardan en iyi şekilde
yararlanmaya çalışıyoruz.
Prensip olarak, bir odada birkaç kişi animasyonu inceliyoruz.
Günümüzde birçok animasyoncu kendi masasında izliyor.
Ama hep bir kalabalık oluyor, böylece ilk sahneyi gösterdiğimizde
insanlar gülmüyorsa, ben gülmüyorsam,
bir eksik olduğunu anlıyorum. Sonra yeniden çizmeyi deniyoruz
ve insanlar kıkırdamaya başladığı anda esprinin iyiye gittiğini anlıyoruz.
Hadi şu çocuğu donatalım!
Bakın ona ne aldım. Takı!
Burada Murray'nin enerjisi harika.
Ayrıca yavru kurtları ilk filmde olduğundan daha ön planda görüyorsunuz.
"İlk filmde bunu es geçmiş olabiliriz" diye düşündüm.
Çünkü çok fazla yavru kurt vardı ve hep etrafta cirit atıyorlardı.
Bu kez onları olabildiğince etrafta otururken, bir şeyleri kemirirken
göstermeye çalıştık.
Bitirdikten sonra bile "Wayne'i her gördüğümüzde, üstünden altı çocuk
"sarkıyor olmalıydı" dedim.
Yani sonrasında bile bazı küçük şeyler aklınıza takılıyor.
Johnny'nin annesi Linda'yı Megan Mullally seslendiriyor.
Johnny'nin babasını da Nick Offerman seslendiriyor.
Muhteşemler. Gerçek hayatta evliler.
İkisi de çok komik.
Bir hediye aldık.
Animasyonlarının üstünde de kafa yormamız gerekti
çünkü zıt olmak istiyorlardı, dolayısıyla Nick Offerman'ın sesi çok monoton.
Onu film boyunca neredeyse hiç hareket ettirmedik.
Linda ise çok küçümseyici bir tip,
o yüzden onu daha abartılı yaptık.
İkisinin arasında hoş bir zıtlık var.
Asıl eğlence bu.
Bana bütün oteli bebek için güvenli hale getirdi.
Uğraştığımız şeylerden biri de Dennis'in saçıydı.
İlk çizdiğimizde herhalde bunun iki katı kadardı.
O hali çok komikti ama onu Drakula ile birlikte
pozlamaya başladığımızda, sığdırmanın imkansız olduğunu anladık.
Çalışabileceğimiz boyuta gelene kadar
giderek küçülttük.
DENNiS 1 YAŞINDA!
DENNiS 2 YAŞINDA!
Johnny! Çabuk gel!
Johnny'nin bu koşusunu kare kare izlerseniz bazı karelerde birkaç bacağı
olduğunu görürsünüz.
Bunun üzerinde oynamak zevklidir.
Drak'ın yüz ifadeleriyle ilgili en sevdiğim anlardan biri.
Gözlerinin ne kadar anlamlı ve büyük olduğu görülüyor ve çok iyi hissediliyor.
Belki bazen söylüyorsundur.
İlk başta Dennis'in ağzını incelerken
daha da büyük yapmıştık.
Sonradan fark ettik ki... İşte burası.
Bunun iki katıydı,
sonra "Belki fazla abarttık" dedik.
Biraz küçülttük.
- Vesaire, vesaire. - Vesaire, vesaire.
Sen yaptın!
Ve lobi. Yapmaya çalıştığımız...
En harika şeylerden biri... Yapım tasarımcımız Mike Kurinsky'ydi.
Lobinin ilk filmdeki görüntüsünden hiç hoşnut değildim.
Çok büyük bir alan. Işıklandırılması çok zor.
Nasıl daha iyi gösteririz diye konuştuk.
Mike bir fikir ortaya attı,
soğuk ışık ve sıcak ışık koymamızı önerdi.
İkisi birbirini çok iyi tamamladı
ve lobiyi daha hoş gösterdi.
Drak, çocuklara sosyal medyanın oteli tanıtmanın en iyi yolu olduğunu söyledim.
Değil mi Clifton?
Drak, yeni insan ilişkileri...
Otele birçok teknik öğe ekledik,
mesela modern otel odalarındaki gibi elektrikli monitörler.
Johnny'nin otel üzerindeki modern insan etkisini yansıtan şeyler.
Burada birçok arka plan esprisi var. Filmi izleme şansınız olursa
arka plana bakın.
Hangi kartı seçmiştiniz?
Maça üçlüsü?
Üç Gözlü Harry ile asistanını Craig Kellman tasarladı.
Ana tasarımcılarımızdan biri.
Ve onu çok sevdim, ben...
Filmi izlediyseniz, ki herhalde izlemişsinizdir,
onları çok eğlenceli bulduğum için bitiş jeneriğini ona yaptırdım.
Pekala, yapacağın şey,
tam çarpma sırasında raketi kaldırmak, böylece güzel bir...
Wayne'i seslendiren Steve Buscemi
gerçekten harika, çünkü o... Boardwalk Empire'ın büyük hayranıydım.
Müthiş, karanlık, dramatik rollere giriyor.
Ama böyle bir komedinin de hemen altından kalkıyor.
Büyük oyunculuğun göstergesi.
- Nasıl... Olmuyor. - Ben hallederim.
Sevgili Drak: Gar ugha gjergh, arggh grgrghgr.
Şimdi sen Clifton'a mesaj at.
Bir sürü...
Arka planda birçok canavar ve insan var.
Her zaman... Çok daha fazla espri koyabilirdik, ama...
Hatta birçok espriyle başladık ama sonra şöyle düşündük,
"Arka plan mizahı hangi noktada fazla kaçar?"
Ya da "Ne kadar arka plan mizahı fazla kaçar?"
Biz de azaltmaya başladık
ve karakterlerin arkasındaki komikliklerin kesinlikle onlardan rol çaldığını anladık.
Bu espriyi beğenmiştim, dolayısıyla bunu dengelemek için uğraşmamız gerekti.
Arka planda sıcak ve soğuk ışığı görüyorsunuz,
lobiyi çok daha hoş gösterdi.
Bu Blue Tooth esprisinde herkes kararsız kaldı.
Bazıları sevdi, bazıları sevmedi ama bence çok komik.
Çünkü bazı gösterimlerde... Gerçekten çok garip, bazen izleyiciler
tepki veriyor, bazen de beğenmeyip iç geçiriyorlar.
Ama biz vazgeçmedik ve işte izliyorsunuz. Bayılıyoruz!
Kanını içiyor muydun?
- Hayır. - Bir sorayım dedim.
Birazdan göreceğiniz dansın animasyonunu Tom adında bir çocuk yaptı
ve çok iyi bir iş çıkardı.
- Gördün mü? - Süper.
Çocukluğumda biraz break dans yapmıştım,
o yüzden referans olarak biraz dans ettim.
Ama animasyona çok iyi geçirdi.
Bu animasyon tarzının özelliği de bu,
muhteşem bir kişisel katkıda bulunma fırsatı sunuyor.
Diğer bilgisayar animasyonu türlerinden çok daha sanatsal, hatta insani olduğunu
düşünüyorum, çünkü...
Çünkü gerçekten içine giriyoruz.
İşte, bu onun çalışması.
Evet, tam olması gerektiği gibi.
Pelerinin ona eşlik etmesi de benim fikrimdi,
bu da bir renk kattı.
Pelerinin başlı başına bir karakter olmasını istiyordum
ama bunu yapma şansı bulamadık.
Hatta bir hikaye fikrim vardı, Drakula pelerinini lekeleyecek
ve kuru temizlemeye verecekti,
kuru temizlemeci de Quasimodo olacaktı.
Pelerini yok etmek isteyecekti. Pelerin bir karakter gibi
Quasimodo'dan kaçmaya çalışacaktı.
Ama bu filmde böyle bir şeye yer yoktu tabii.
Bunu kaçırmasını istemezsin.
Baba, yavru kurtları seviyorum ama Dennis için biraz fazla sertler.
Burada yavru kurtların çılgınlıklarını gösteren bir geçmişe dönüş sahnemiz vardı.
Ama sonradan yavru kurtlarla ilgili koca bir doğum günü sekansı koyunca
o sahneyi çıkardık.
Drak Dede'ne canavar videonu mu göstermek istiyorsun?
Evet!
En süper canavar kim?
Kakie!
Kakie ve Wuzzlelumplebum'ın
gerçek kuklalar gibi görünmelerini istedik.
Bu yüzden tüm dinamikleri ve animasyonu,
kuklanın içinde bir el varmış gibi görünecek şekilde
düzenledik.
Yani esneme ve ezilme prensibi yok. Son derece gerçekçi.
Bence çok iyi oldu, özellikle şu yeme kısmı.
Bilgisayarın ilginç yanı bu. Pasta yiyen bir kukla çizmeye çalışsaydım
aşırı derecede zor olurdu.
Ama...
Sony Pictures Imageworks'teki arkadaşlar bunu hemen hallediyorlar
ve harika bir iş çıkarıyorlar.
Pırılda, pırılda küçük yıldız Acaba nesin
Anne, artık ninniler için çok büyüdüm.
Dennis'in odası. Otele, Drakula'nın
onlar için yaptırdığı yeni bir kanat ekledik.
Canavarlara ve insanlara özgü şeylerin bir birleşimi olduğunu görüyorsunuz.
Mavis insan unsurunu sonuna kadar destekliyor,
oğluna insanlara özgü bu yarış arabası yatağını almış,
perdeler ve pelüş ayıcık gibi öğeler de var.
Ama odanın geneli, canavarlara özgü.
Kıvran, kıvran, feryat et
Nefes alamayacaksın bir daha
Duygulara odaklanmak her zaman daha iyidir
çünkü bunlar özlerinde birer karakter.
İlk filmde birçok şey otelde oluyordu.
İlk filmin neredeyse tamamı otelin içinde geçiyordu.
Bu kez dışarı çıkmak istedik.
Başta bu sahne balo salonunda geçiyordu,
sonra "Hadi ormana gidelim" dedik.
"Sıcak bir ışık koyalım
"ve sahneyi ormana taşıyalım."
Tüm bu kendine özgü yavruları tasarlamak müthişti,
bu yüz ifadelerini eklemek için modelin üzerinde epeyce oynadık.
Yavru kurtları daha özel kılmak için.
Winnie'yi Adam'ın kızı seslendiriyor.
Çok komik bir kız. Adam'la birlikte kayıtlarını izlemek çok eğlenceliydi
çünkü Adam ona okuyordu, o da yapıyordu. İkisinin arasındaki dinamiği izlemek
çok keyifliydi.
Sadece oynuyorlar.
Kuduz aşkına! Limbo dansı mı? Bu oyuna bayılırdım!
Wayne'in bu sahnedeki hali çok içime sindi,
yavru kurtlar hep tepesinde.
Bunu film boyunca yapmalıydık.
Nereye gitse üzerinde yavruları var.
Bu sekansın ortaya çıkışı şöyle oldu,
Mavis artık bir anneydi
ama yine de ilk filmdeki genç ve oyuncu halinden bazı öğeler
göstermek istiyorduk.
Ama anne olunca, bunu dengelemek zordu. Buradaki amaç,
anne olmadan önceki tüm eğlenceleri
yine yaşamasıydı.
Hikayenin başında Mavis'e hiç eğlenceli bir şey
yaptırmadığımızı fark ettik.
İşte büyük hortum geliyor. Yavru kurtlara Tazmanya Canavarı
havası vermek istedik.
Bu fikri daha da geliştirdik. Sondaki kavgada
onlara büyük bir grup halinde muhteşem şeyler yaptırdık.
- ...şeker aldım. - Bak! Dişin düşmüş.
Dalga mı geçiyorsun?
Zor şeylerden biri de,
karakterlere mitolojik özellikler yüklerken,
mesela "Beş yaşına gelene kadar dişlerin çıkmazsa canavar değilsin" lafını
kaç kere söylemeliyiz? Önceden iki misli söylüyorduk.
İzleyiciyle seyredince
farkına varıyorsunuz, "Bunu zaten biliyorlar."
Artık fenalık geldiğini hissediyorsunuz.
Bu yüzden bunu epeyce azalttık.
Film çekmeyi, televizyon dizisi çekmekten daha eğlenceli kılan şeylerden biri de bu.
Televizyon dizisini çekiyoruz,
altı ay sonra televizyonda yayınlanıyor
ve sadece bir reyting alıyoruz. İnsanların tepkisini görmüyoruz.
Ama filmde izleyicilerle oturup hissedebiliyorum.
Sürü psikolojisi gibi.
Başarılıysa, herkesin hoşlandığını hissediyorsun.
Başarısızsa, herkesin kıpırdandığını
ve sıkıldığını hissediyorsun. Özellikle çocuklar
daha çok konuşmaya ve kıpırdanmaya başlıyorlar.
Böylesi iyi oluyor çünkü o zaman
küçük değişiklikler yapabiliyorum ve "Bu espri neden tutmuyor?
"Neden izleyiciye geçmiyor?" diye düşünmeye çalışıyorum.
Baba, o vampir dişi değil.
Baba, burası Dennis için...
Yine Jorge'nin şahane animasyonlarından biri.
Drak'ı bambaşka boyutlara taşıyor.
Hey ahbap. Ben ağzımı açmaya korkuyorum.
Hey ahbap.
Sonradan Frank'in kıyafet denediği bir sekansımız var.
Başka esprilerimiz de vardı, başlangıçta...
Odada ışık olduğunu görüyor,
mum ışığı yanıyor, o da ateşten korktuğu için
söndürmeye çalışıyor ama fazla üfleyince
tablo alev alıyor,
sonra perde de alev alıyor. Bu arada Drakula hala tuvalette
ve Frank durumu örtbas etmeye çalışıyor.
Çok komikti ama sonradan bir yangın esprimiz daha olduğu aklımıza geldi
ve düşündük ki, belki...
Galiba Frank'in Drak'ın giysilerini denemesi fikri Adam'dan çıkmıştı.
Keşke biraz yalnız kalabilseniz.
Bir dakika. Johnny de bunu istiyor.
Mavis'le yalnız kalmak.
Evlendikten sonra hiç tatile çıktılar mı?
Bu animasyon tarzıyla kıyafetlerin üstlerine uydurulması
ve anime edilmesi,
kumaş ekibi için çok zorlayıcı.
Çünkü kullandığımız fizik kuralları gerçek değil. Anlatabiliyor muyum?
Çizgi film animasyonuna dayanıyorlar
ve bir şeyi istediğimiz hızda hareket ettirebiliyoruz.
Ama bilgisayarda,
kıyafet simülasyonu gerçeklere ve gerçek fizik kurallarına dayanıyor.
Bu yüzden ikisi pek uyumlu değiller.
İlk filmde de aynı sorunu yaşadık.
İkinci filmde bize yardımcı olacak araçlar tasarlamaya çalıştılar
ama yine de zorlandık.
Bence bir sonra yapacağımız filmde
daha kolay bir sistem bulmalıyız.
Çünkü işe başladıktan sonra,
gerekenden çok daha fazla uğraşmaları gerekiyor.
Johnny.
Yer yer daha doğal bir ışıklandırma da
denemek istedim. Burada, eğer sabahsa
mumlar sönmüş oluyor ve koridora vuran
doğal bir ışık görüyoruz.
Çok hoş. Bence karakterler doğada çok daha iyi aydınlanıyorlar.
Fotoğrafçılık yaptıysanız,
fotoğrafların doğal ışıkta her zaman yapay ışıkta olduğundan daha iyi
göründüğünü bilirsiniz.
Neredeyse aynısı...
Sanırım aynısı film ışıklandırması için de geçerli.
...ilk yer burası.
Kenarı dolgulu pizza bulunduğundan beri kendimi bu kadar canlı hissetmemiştim.
O halde işe koyulmalıyız. Planım şu.
Onu büyüdüğün şehre götürmek iyi bir fikir olabilir.
Ama unutma...
Bazen arka planın
dikkat dağıtıcı olabileceğinin bir örneği daha.
Bundan hiçbir zaman emin olamadım
ama izleyiciyle denediğimizde
sorun olmadığını ve anladıklarını gördüm.
Sağ ön planda Drak ve Mavis'in konuşmasında birçok bilgi duyuyoruz,
arka planda ise Johnny Dennis ile tükürük baloncukları yapıyor.
Üç çocuk babasıyım
ve çoğu animasyoncu da çocuk sahibiydi. Çalıştığımız insanların çocukları var.
Çocuklarınızla yaptığınız küçük şeyleri
filme koymak keyifli oluyor.
Küçük şeyler, hatta Dennis artık küçük bir bebek olmadığı için
Mavis'in Dennis'i doğal bir şekilde tutup tutmadığına
karar vermek bile başlarda zordu.
Çoğu kimsenin aklına bile gelmez
oysa biz onları poza sokmaya ve güzel göstermeye çalışıyoruz.
Burada Drak'ın gözleri çok komik. Pozu da çok komik.
- Seni seviyorum Drak. - Evet. Ben de seni.
Planı unutma. Dikkatini dağıt ve onu mutlu et.
- Ama fazla mutlu değil, kapiş? - Anladım.
"Dikkatini Dağıt ve Onu Mutlu Et,
"Ama Fazla Mutlu Değil, Kapiş" Operasyonu şimdi başlıyor. Oldu mu?
Dışımdan gülüyorum.
- Sırt çantama sarılır mısın? - Hayır.
Yatağa dönelim.
Evet, yatağa döneceğiz. Hepimiz yatağı seviyoruz.
Ama önce bir şey yapacağız.
Gittiğimiz yerde şort havası var mı?
Umarım yoktur. Vücudum henüz mayo sezonuna hazır değil.
Boş verin onu. Griffin nerede?
Görünmez kız arkadaş esprisi gerçekten...
Seni çok özleyeceğim.
Çok komik.
Bunu önceleri...
Bu da tek bir espri olarak doğdu ama sonra uzatıp
film boyunca tekrarlamayı başardık.
Bırakın, oynasın da bitirsin.
Yeter çifte kumrular. Şampanyanızı için de gidelim.
Şampanya efektleri harika.
Bu tarz şeylere hep hayran kalıyorum
çünkü 2 boyutta, bunları hileyle hallediyoruz
ama burada gerçek baloncuklar var
ve her şeyi düşünmüşler.
Bu da Jorge'nin çalışması.
Çok komik.
Tırnaklarını kesmelisin dostum.
Biz çocuklarımızı koli bandıyla yapıştırıyoruz.
O burada ne arıyor?
Blob... Senaryoyu ilk okuduğumda
şaşırdım. "Çetenin bir parçası."
Önce şoka uğradım.
Ama sonra yapmaya başlayınca "Evet, gerçekten komik
"ve çeteye çok iyi bir katkı" diye düşündüm.
Ondan birçok espri çıkarmayı başardık.
Çok fazla karakter olunca
herkes ön plana çıkamıyor.
Özellikle Drak ve Dennis arasındaki hikayeye odaklanmaya çalışırken.
Ama bence iyi oldu.
Belki filmleri eğlenceli hale getiren, büyük bir komedyen kadrosunun
bir araya gelmesidir ve böylece her şey kendiliğinden olur.
Animasyonuna başladığımız ve Dennis'in nasıl hareket edeceğini
çözmeye çalıştığımız ilk sekanslardan biri buydu.
Bir hafta yetmeyebilir.
Bu çocuğu bir çırpıda kim düzeltir, biliyor musun? Vlad.
Vlad'dan ilk kez burada ya da düğünde söz edilmesi konusunda
kararsız kaldık.
Hatta başlarda,
Vlad sonradan geldiğinde kafanız karışmasın diye
Drak ve babasıyla ilgili bir geriye dönüş sahnesi yapmayı düşündük.
Ama sonra sadece ondan söz etmelerine ve gizemini korumaya
karar verdik.
Hadi ama. Bu şarkıyı herkes sever.
Biz herkes değiliz. Korkutucu canavarlarız. Unuttunuz mu?
- Ne koyuyorsun? - Sesli kitap.
Koca Ayak'ın hayat hikayesi. Kendi okuyor.
Birinci Bölüm.
Muhteşem olacak.
Evet. Çok mutlu olacaksın ama fazla mutlu değil.
- Ne? - Küçükken yaptığın her şeyi görmeliyim.
Önceden bu kısımda güneş bu kadar batmamıştı,
sonra Mavis'in güneşte olmasıyla ilgili soru işaretleri oluşabileceğini fark ettik.
Biz de renk şemasını değiştirip
gün batımını daha güçlü hale getirdik, güneş neredeyse batmak üzere.
- ...çok hevesliydi. - Biliyorum. O harika biri.
Burası da komedi, espri yapmak, ritmi tutturmak
ve neyin komik olup olmadığıyla ilgili çok şey öğrendiğimiz bir kısımdı.
Önceden burada Blob'un kafasına çarpılan yerde
resimli taslaklarda sanırım üç kez çarpıyorduk,
sonra "Bu güzel oldu" dedik.
"Devam edelim" dedim.
Sonra yapmaya başladık ve birden insanlar gülmeye başladı.
Üç kere çarptığında hiç kimse gülmemişti.
Mesele, o sihri bulmakta.
Üçte keramet vardır derler ama bazen olmuyor.
Dünyaya açılıyorlar ama dünya değişmiş.
Bu fikirlerin birçok versiyonu vardı.
Frank ile Drak'ın gittiği
bir deniz feneri vardı.
Artık yel değirmeni olmuş.
Rüzgar türbini.
Palm Springs'teki gibi.
Yani birçok değişiklik oldu ve işte yine harika bir...
Fiziksel animasyon için küçük bir fırsat daha.
Parkı yine de karanlık yaptık
ama herkesin arasındaki zıtlığı
ortaya çıkarmak için rengi çok daha parlak tuttuk.
Evet, işe göre değişiyor sanırım.
Frankeştayn!
Facebook'ta falan fark ettiyseniz
herkes kendi fotoğraflarını çekerken dudaklarını ördek gibi yapıyor.
Ördek dudak!
Bunu ilk gördüğümüzde herkes gülmekten yerlere yattı
çünkü herkesin
dudaklarını komik bir şekilde ördek gibi yaptığı
o anın karikatürize halini yansıtıyordu.
Bu yüzden en sevdiğim kısımlardan biri.
Sanat yönetimi açısından
orman çok karmaşıktı, bilgisayar grafiğinin
özelliği de bu...
Bu tip bir animasyonda, karakterlerimiz için şahane bir arka plan yapmak isteriz.
Arka plan asla çok karmaşık olamaz
çünkü göz yormamasını isteriz.
Ormanda ise birçok... Yüzlerce ağaç var
ama biz bolca atmosfer ekledik
ve şimdi arkada siluetler beliriyor.
Neredeyse 2 boyut yaklaşımı gibi, ama bilgisayar grafiğinde.
Bu filmi 3 boyutlu izlerseniz,
arkadaki tüm karmaşık detay ve şekiller olmaksızın
derinliği hissedersiniz.
Annen sağlıklı yağ içerdiğini söylüyor. Ne demekse.
Bak, torunun vampirleri sevsin diye
canavarların yeni imajını bozamam.
Zaten burada öldürecek bir şey de yok. Hepsi...
Evet, burada da aynı şey var.
Bu Wayne için büyük bir an ve animasyonla denemeler yapıyoruz.
Oyunculuğu birkaç farklı şekilde yaptık, ta ki sonunda herkes
gülene kadar. Buna göre değerlendiriyorsunuz.
Filmi izlediğimiz salonda, herkesin tepkisine göre
değerlendiriyorum. Bazen yapımcımız Michelle Murdocca'nın
bir şeye gülüp gülmediğine bakıyorum çünkü o bana kıyasla
çok daha katıksız bir tepki veriyor,
çünkü ben o sırada animasyona ve teknik detaylara dikkat ediyorum.
Yakala Wayne Amca.
Önce bu köpeği daha gerçekçi tasarlamıştık
ama diğerlerinin çizgi film tarzına uymadı.
Son anda bu büyük, beyaz gözleri ekledik.
Hayır! O benim frizbim! Ben yakaladım!
Ver onu bana! Geri ver!
Ver onu! Ver bana! Geri ver!
İlginçtir,
bu çekim çok basit olmasına rağmen dört farklı şekilde yaptık,
"Blobby repliği için en uygun açı hangisi?" diye düşündük.
- Bana önce ne göstereceksin? - Bilmem.
Şimdi bakınca saçma geliyor ama o sırada
"Ne yapacağız? Bunu nasıl çözeceğiz?" diyorduk.
Mavis'e göre insanların dünyasındaki her şey muhteşem.
Ne kadar sıradan olursa olsun,
onun için heyecan verici.
Burada benim için önemli şeylerden biri sosisli sandviçti.
Çocukluğumda durumumuz pek iyi değildi,
o yüzden akşam yemeğinde 7-Eleven'a gidip sosisli sandviç yerdim.
Sıcak tezgahın ne kadar nemli olduğunu hatırlıyorum.
O yüzden arkadaşlardan
sosisli sandviç için nemli sıcak tezgahı koymalarını istedim.
İşte orada.
Johnny, bak.
Burayla ilgili bir televizyon programı yapıyorlar ve biz de oynuyoruz.
Ses tasarımı açısından da, mükemmel şeyi yakalamak istiyorduk...
Bardaklar dolarken çıkan şu mükemmel lıkırtı sesini.
Ses tasarımcımız Geoff Rubay
bunu birkaç kez denedi, çünkü...
Yine, bir ses duyduğunuzda bence küçük nüanslar
espriyi gerçekçi kılıyor ve herkes bilir ki...
Slurpee içtiyseniz o sesi bilirsiniz.
Dolayısıyla aslına uygun yapmak istedik.
Mumyanın büyülü sözleri de eğlenceli bir animasyon için
bir fırsattı.
Bu animasyonu durdurup kare kare izlerseniz,
bazı karelerde sekiz ila 10 el görürsünüz.
Ama belli olmuyor. Sadece hızlıymış gibi geliyor.
...hayatında gördüğün en büyük kum fırtınasını çıkaracak.
Başla!
Murray büyülü sözleri okurken de aynısı oldu.
Animasyonla bir deneme yaptık.
Kimse gülmedi.
Bir deneme daha yaptık.
Sonunda biraz daha karaladık,
komik ritimler ve pozlar bulduk.
Ve birden bütün salon güldü.
Aradığınız şey bu. İçten bir tepki arıyorsunuz.
Murray'yi seslendiren Keegan-Michael Key
muhteşemdi.
İlginçtir, Key and Peele'ı izlemeye yeni başlamıştım,
gerçekten çok komikti.
Sonra onu seslendirme için tuttuk
ve harika bir insan çıktı.
Komediden, espriden çok iyi anlıyor.
Yönetmenliğin özelliği de bu, yetenekli komedyenlerden oluşan
çok büyük bir koleksiyona sahibiz. Muhtemelen tek bir filmde.
Onları yönetmek çok kolay çünkü komikler.
Bir repliği söylüyorlar
ve komik olmadığını fark ediyorlar.
Bir şey söylememe gerek kalmadan kendileri düzeltiyorlar.
Defalarca söylüyorlar ve birden
tüm salon kahkahalara boğuluyor.
Yani neyin komik olduğunu biliyorlar.
Sanırım bu doğal çünkü bir insanı büyük bir komedyen yapan bu.
Komikler işte.
Tabii ki ben bu bisikletlerde bir numarayım.
Alabilir miyim ufaklık?
Bu da animasyon açısından harikaydı.
Johnny'nin kontrolden çıktığını, sonra Mavis'in ortalığın tozunu attırdığını görmek.
Galiba çizdim.
Sıra bende.
Evet, Mavis'i seslendiren Selena
bu karakteri çok seviyor, o yüzden her şeyi çok içten yapıyor.
Aptalca bir replik okuması gerekse bile bunu benimsiyor
ve sanırım bu sayede...
İçtenlik, hikaye anlatımında, animasyonda ya da canlı çekimde
en önemli şeylerden biri.
İnsanlar inanmazsa yapay olur. O yüzden elimizden geleni yapıyoruz.
Ve seslendirmeler çok önemli.
Mavis'i belirgin hale getirmekte çok zorlandık.
Zor bir sekanstı.
Bu sekansın
resimli taslağını çizmiştik ve buna çok benziyordu
ama yerleşim planına geçtiğimizde,
yerleşim planı sorumlumuz James Williams
araya girip "Hadi, 360 derecelik kamera hareketleri yapalım" falan dedi.
Bunun ne kadar müthiş bir şey olduğunu hissediyorsunuz
çünkü diğer kamera çalışmaları hiç ön plana çıkarılmadı.
Kamera çalışmalarında çoğu kez son derece
basit bir ritim benimsemeye çalıştık.
Çünkü o zaman bir aksiyon sahnesi yapınca kontrolden çıkabiliyorsunuz
ve hiçbir şey...
O zaman hoş bir birleşim oluyor,
bazen kameramanların kontrolden çıkıp devamlı konuşmaya, sonra devamlı aksiyona
odaklanması gibi olmuyor.
O zaman her şey tekdüze geliyor.
Çikolatalı tahıl gevreğiymiş. Dalga mı geçiyorsun?
- Alınma Drak. Bizi sevdikleri için böyle. - Evet. Canavarlar çok revaçta.
Birazdan göreceğiniz iki espri
filmde çok yer değiştirdiler.
Önceden başta,
canavarların insan dünyasına nasıl sızdığını gösteren giriş kısmındaydılar,
sonra filmden çıkartıldılar, sonra yine konuldular.
Son olarak da buraya yerleştirildiler.
Hayır. Hayır, hayır, hayır.
Mavis cep
- Mavis arıyor. - Açmalısın.
- Çok bastırıyorsun. Daha hafif. - Tamam!
Denisoviç, uyan. Of, mışıl mışıl uyuyor.
Ben hallederim.
- Baba, neden geç açtın? - Ne?
Yok bir şey Mavey. Otelde hepimizin keyfi yerinde.
Drak'ın telefonla hali çok komik
çünkü telefondan anlamadığını belli etmek istedim.
Bu yüzden sürekli
gözünü ya da ağzını oynatıyor.
Bu çok yardımcı oldu...
Evet, bunun gibi.
Neler hissettiğini, yakalanmak üzere olduğunu
vurgulamaya çok yardımcı oldu.
David Spade çok komik.
Doğaçlama yapıyor ve o kadar...
Kayıt oturumlarında çok başarılı.
Dennis'i uçurması gibi.
Gaf yapıyor, sonra tekrar tekrar oynuyor.
Herkesle çalışmak büyük bir zevkti.
Güneş Gözlüklü Adam sesi.
Parazit var. Çekmiyor. Mavis, orada mısın?
Bağlantı Kesildi
Evet, ben hala...
- Pekala. Sanırım eğleniyor. - Elbette eğleniyor.
Mavis'in eğlendiğini
ama çok da eğlenmediğini göstermek hikaye açısından zordu.
Rahatsız olacak ama izlemesi eğlenceli olacaktı.
Yani çok karmaşıktı.
Burada küçük bir sahnemiz vardı,
Drak, x-ışını görüşüyle
Dennis'in kafatasının içine bakacak
ve dişlerin uzamadığını görecekti.
Burada Robert Smigel, en iyi Peter Lorre taklidini yapıyor.
Yalvarıyorum.
Evet, bunu seveceksin Denisoviç.
Korkutucu şeyler, tamam mı? İçinde var.
Sadece korkutucu olana odaklanmalıyız.
Drak Dede? Anneannemi özlüyor musun?
Anneanneni özlemek mi? Tabii ki özlüyorum.
Onu her gün özlüyorum. O benim aşkımdı.
- Neden sordun? - Bilmem.
- Sen kimseyi özlüyor musun? - Annemle babamı özlüyorum.
Başka? Winnie'yi özlüyor musun?
Sürekli seninle uğraşan ve seni yalamaya çalışan yavruyu?
Evet ama sadece arkadaşız.
Sanki...
Hepimiz aşçıyız. Bu filmleri yaparken,
diyelim ki tavuk çorbası yapıyoruz.
Ben diyorum ki,
"Bu malzemelerden harika bir çorba olur."
İnsanlar diyor ki, "Benim malzemelerim bunlar
"ve bence buraya biraz biftek koymalıyız,
"biraz frenksoğanı ve ançüez eklemeliyiz."
"Bu çorbaya ançüez konmaz" diyorsun.
Sonradan "Belki de olur" diyorsun.
Yani işbirliğiyle yürüyen çok kapsamlı bir süreç.
Çocukken geldiğim vampir yaz kampı.
- Adı ne, Kamp Vamp mı? - Hayır.
Kamp Vamp'ın nasıl bir yer olduğu
başta pek anlaşılır değildi.
Sonra onu daha inandırıcı kılmak için büyük ve korkutucu bir giriş
gerektiğini anladık, biz de o havayı vermek için
bu çekimleri ekledik ama içeri girince aptal bir kampla karşılaşıyoruz.
Dana Carvey'nin seslendirdiği
Dana karakteri de
üstünde çok tartıştığımız karakterlerden biriydi.
Başlarda... Karakter çok daha şapşal görünüyordu,
Gomer Pyle tipindeydi.
"Vay canına, selam Drakula" diye konuşan tarzda bir tipti.
Ama sonra galiba Adam çok çizgi filmvari buldu,
iyi olmadığını düşündü, biz de onu sadeleştirdik.
İlk animasyonu biraz daha şapşaldı ama onu da seviyordum.
Çünkü bence bu büyük, çizgi filmvari bir film.
Ama sanırım Adam ve Robert onu daha sade hayal ettiler.
Dolayısıyla, animasyonu epey sadeleştirdik.
Dişleri henüz çıkmadı. Bu yüzden geldik.
Bazı egzersizleri gösterir misiniz, mesela fare yakaladıkları yeri?
Bu sekansta da daha birçok
farklı aktivitemiz vardı. Mesela...
Yaylı tüfek yerine oyuncak silahlar kullanıyorlardı.
Eklediklerimize benzeyen vampirlere özgü daha çok şey vardı.
Ama sekans çok uzamaya başladı ve hız açısından düşününce
kısa ve öz olması gerektiğini anladık.
Buraya gel.
İşte burada! Neyin var senin?
Hoki peki.
İşte orada Denisoviç. Dedenin uçmayı öğrendiği yer.
Dedem gibi uçmak istiyorum.
Burası çok komik çünkü bu kule kocaman
ama bazı çekimlerde
muazzam boyut ve yükseklik hissini vermek için
onu üç kez üst üste koyduk.
Bu hissedilsin diye.
Animasyonun şahane yönlerinden biri de bu,
böyle hileler yapabiliyorsunuz, kimse anlamıyor ve doğal duruyor.
Linda gerçekten...
Bu sekans, Linda'nın komik ve küçümseyici replikleri için harika bir araç.
Süper.
Tüm fotoğrafları yakından çekmiştik.
Johnny'nin küçükler liginde oynarken,
erkek kardeşi kafasını sıkıştırırken pozlarını, kız kardeşinin diş tellerini görebiliyordunuz.
Nick Offerman'ı, yani babayı donmuş vaziyette görüyorsunuz.
Ama bu, diğer her şey için avantaj sağlıyor.
Nesneleri hareket ettirdikçe ne zaman durduracağını da bilmek gerekiyor.
Bazen animasyonda...
İşe gelen bir animasyoncu olduğunuzu düşünün.
Bazen filmde sadece 10 saniyelik bir kısmın animasyonunu yapmanız gerekir
ve o 10 saniyeyi elinizden gelen en iyi şekilde yaparsınız.
Bu bir bobin için iş görebilir ama belki film genelinde iş görmez.
O yüzden kontrol etmek gerekli.
Özellikle birçok kişinin abartmayı sevdiği ama sahnenin abartılı olmadığı
bu tarz bir animasyonda.
Bunu kontrol altında tutmanın önemini bilmek gerekiyor.
Yani ben tarz polisiyim.
Çocuklara biraz sataşılıyor ama bu sayede güçleniyorlar.
Kurtadam Paul'ü Craig Kellman tasarladı, gerçekten çok komikti.
Craig'in, karakter tasarımlarında bir mizah yeteneği var.
Karakterler hem son derece bireysel,
hem kişiliklerini görür görmez anlıyorsunuz
hem de çok komikler.
Vampirler sonsuza dek dost kalacaklar
Asırları birlikte aşacaklar
En aydınlık...
Herkesin keyif aldığı ama Drak'ın donup kaldığı
küçük bir pandomim anı.
Yine hareket ve hareketsizlik hoş bir şekilde kontrol ediliyor.
Tüm çocuklar üç tasarıma dayanıyor,
onları kullanarak bu çocuk koleksiyonunu oluşturduk.
- Gidiyoruz. - Ne? Nereye?
İlk filmde eski patronumuz Bob Osher şöyle demişti:
"Bu film karanlık olmamalı. Çünkü korkutucu olmamalı."
Dolayısıyla, dışarıyı karanlık değilmiş gibi göstermek için
gökyüzünü parlak yapmaya başladık.
Bu sekansta da aynısını yaparak
gökyüzünün parlaklığını iyice artırdık
ama yine de inandırıcı. Çizgi filmvari olduğu için de çok hoş.
İki boyutlu çizgi filmlerde bunu çok sık yaparlar.
Belki çocuk uçmasa daha iyi.
Sus. Böyle öğrenirler. Onları aşağı atarsın ve kendiliğinden çözerler.
Sanırım bu üzerinde çalışmaya başladığımız ilk sekanslardan biri
ve Dennis'i aşağı attığı bu kısım sonunda ön fragmana koyuldu.
- İzleyemeyeceğim. - Lütfen yapma.
Başlıyoruz!
- Hala uçmuyor. - Uçacak.
Bence montaj olmayan bu hoş ve uzun sahneler
animasyoncular için hem iyi hem de kötü.
Günümüzdeki filmlerde bunu çok ender görürsünüz.
Özellikle animasyon filmlerde bazen neredeyse saniye başı montaj var.
Ben montajsız büyük sahneler koymaya bayılıyorum.
Yine o uzun sahneden
bu hızlı montajlı kısma geçiş harika bir birleşim.
Her şeyi daha keskin ve dar gösteriyor
ve zamanlamanın başarısını takdir ediyorsunuz.
Yönetirken bunu ararım. Tıpkı bir müzisyen gibi.
Müzikteki iniş çıkışları ve ritmi
aramaları gibi. Ben de aynını yapmaya çalışıyorum.
Özellikle diyaloğun olmadığı
ve sıfırdan ritim oluşturmaya çalıştığımız sekanslarda.
...çocukları tehlikeye atıyor.
İnip ona yardım etsek mi?
Hayır. Ona bunun çılgınlık olduğunu söyledim. Kendisi çözsün.
- Çocuğun annesini aramalıyız. - Hayır, asla olmaz.
Annesi zaten kafadan kontak!
Kurallara uymalıyım.
Kurallara uymayacaksın.
Ben de bir vampirim. Hipnotize edilemem.
- Doğru. - Şimdi lütfen. Bana polisi aratmayın.
Kimse polisi aramayacak!
- Yangın! - Dur, düş ve yuvarlan. Dur, düş ve yuvarlan.
Çığlık atmanın yararı yok!
Biz kötü müyüz Drak Dede?
Kötü mü?
Hayır. Sen dünyanın en iyi çocuğusun.
Yangını biz çıkarmadık. Kule yüzünden çıktı.
Çok güvensiz bir kule. Yetkilileri aramadığımıza şükret.
Bazı animasyoncularda hayran olduğum özellik,
kimileri kendini animasyon filmlere adamışken,
kimileri Men in Black ve Spider-Man gibi filmlerde çalışıyorlar
ve sonra bu çizgi filmvari işi yapıyorlar.
Bir anda o tarzdan buna geçebilmeleri inanılmaz.
Kusura bakma. Herhalde hoşuna gideceğini sandılar.
Neden burada kendimi tuhaf hissediyorum?
Dans eden insanlar küçük bir enstantane.
Yerleşim planında karakterleri bloklarız ve fazla animasyon olmaz.
Ama yerleştirme sanatçısı bu dans döngülerini anime etmişti
ve onları gördüğümüzde o kadar güldük ki
"Artık bunu anime etmeye gerek yok" dedim.
"Olduğu gibi kalsınlar."
Böylece bunu filmde tuttuk.
...ve her şeyi merak ediyorsun.
Dennis büyüyünce senin gibi olursa dünyanın en şanslı babası olurum.
Seni seviyorum Johnnystein.
Bir şey diyeyim mi?
Burada göğü parlak yapmak yerine arka planı siyah yaptık
çünkü dış dünya olduğu için pek büyüleyici olmadığını düşündük.
Ama bu şahane lens efektiyle her şeyi bulanıklaştırdık.
Yakın çekimde tüm ışıklar bulanık gözüküyor.
Vay be!
- Çektin mi? - Bir dakika! Bu Dennis mi?
Hayır! O mu? Hayır. Seçmek zor. Ama...
Sildim. Yani gitti.
Daha sinematik hale getirmek
ve daha anlaşılır kılmak için kamerayı kullanmak iyi.
Mavis cep
Ne? Mavis arıyor. Açmayacağım.
Hadi Drak. Açmak zorundasın.
Köpük üzerinde çalışmak zordu çünkü bazen tıraş köpüğüne benziyor,
bazen çok ıslak görünüyordu.
Efekt bölümü, özellikler üzerinde çok yoğun çalışmak zorunda kaldı.
Nasıl yaptıklarını bile bilmiyorum
ama düzeltmek için bilgisayar ortamında özellikleri değiştiriyorlar.
...ölüm perileri otele giriş yapıyorlar da.
Sessiz olun ölüm perileri.
Drak telefonda konuşurken perspektifiyle oynamak eğlenceliydi.
Burun deliğinin içi görünüyor, çok matrak.
- ...bana uçmayı öğretmeye çalıştı. - Bir dakika. Annesi mi o?
Hayır. Yine parazit var.
Şimdi otele geri dönüyorum.
Orada olsanız iyi olur baba, yoksa yemin ederim...
Birazdan çılgın yarış başlayacak.
Bu aksiyon sahneleri genelde çok uzun olarak başlıyordu,
sonra onları küçülterek sahnenin özüne indirgiyor,
hızı ayarlıyorduk.
Önceden bahsettiğim sanat yönetiminin harika bir örneği.
Arka planı bulanıklaştırarak
tüm karakterleri belirgin hale getiriyoruz.
Seni daha erken arayacaktık.
Bu kısım tüm ön gösterimlerde büyük kahkaha aldı.
Başla!
Burada da uzattık, gülmeye devam ettiler,
biraz daha uzattık, yine gülmeye devam ettiler
ama ne zaman keseceğinizi iyi bilmeniz gerekiyor.
Bazen düşününce, kendinizi ateşe atıyorsunuz
çünkü rahatsız edici derecede uzun bir sahneniz olduğunu
ve izleyicinin gülmediğini düşünün. O zaman
"Büyük bir hata yapmışım" dersiniz.
Ön gösterimlerde izleyiciden ilk tepkiyi almak
yardımcı oluyor.
Ekonomi sınıfından iki bilet mi?
Hayır!
- Hayır! - Evet.
Burada birçok eğlenceli animasyon yapma şansımız oldu.
Yine gürültüden sessizliğe geçiş var.
Coşkulu bir müzik, büyük efektler, çılgın dalgalar ve skuterde giden bir grup.
Şimdi mi tuvaletin geldi? Nihayet trafik bitmişken.
Beni mahvediyorsun Blobby.
Blob'un dört yerinden akıyor, bunun filme konulacağı aklıma gelmezdi
ama işte karşınızda.
Hala üstümde biraz bulut var. Özçekim yapmalıyım!
Johnny! Şimdi olmaz!
Önceden bu sekansta Blobby'yi havaya uçurmuyorlardı.
Ama sonra Adam giderek sınırları zorlamak ve daha komik hale getirmek isteyince
aklına bu fikir geldi, ben de
"Eğlenceli olabilir" diye düşündüm. Teknik olarak her zaman zorlayıcı
ama ara sıra hileler yaparak ve eğlenceyi sürdürerek
bir şekilde hallediyoruz.
Şimdi!
Ses tasarımı da çok eğlenceli.
Sönen bir balon için 10 farklı ses
oluşturabiliyorsunuz.
Bunun...bu sesin çıktığına sevindim.
Bence önemli olan bu. Filmin her açıdan heyecan vermesi,
animasyoncular eğleniyor,
ses efektçileri yeni şeyler deniyor,
herkes yeteneklerini en iyi şekilde kullanıyor.
İşte uçmak böyle bir şey...
Sıska mumyayı yaratmak için onu yeniden modelleyip
bu birkaç plan için yepyeni bir mumya yapmamız gerekti.
Burada yapma imkanı bulduğumuz en keyifli şeylerden biri de,
filmin müziklerini yapan Mark Mothersbaugh ile
Londra'da orkestrayla kayıt yapmaktı.
Londra'ya uçtuk, bir hafta kadar kaldık
ve 93 parça bir orkestra, bu müziği canlı kaydetti.
İlk filmde bayılmıştım, bu kez de harikaydı.
Canlı müziğin ne kadar müthiş olduğunu unutuyoruz.
Onlarla oturuyorsunuz
ve o muhteşem müzisyenlerin ellerine notaları aldıkları ilk anda
onu okuyup çalmaya başlamalarını
izliyorsunuz. Çünkü o kadar yetenekliler.
Çok iyi müzisyenler ve bunların gelişimini izlemek inanılmaz.
Burada çok ilginç ışıklandırma seçimleri yaptık.
Sabah çok erken gittik,
güneş yeni doğuyordu.
Daha loş bir hava istedik
ama yine de ışıkta biraz hile yaptık.
Annesi zaten
Kafadan kontak
Buradaki ışıklandırma içime sindi.
Onlar ışıkta koyu renk kalıyorlar, kız gölgede koyu renk kalıyor.
...güvende olmadığından endişeleniyordum.
Şimdi senin yanında bile güvende olduğunu hissetmiyorum.
- Ama ben sadece... - Ne demiştin?
İnsan, canavar, tekboynuz. Hani fark etmezdi?
Şey, sadece hayatının burada daha...
Aynı şey burada da geçerli. Büyük ve montajlı aksiyon sekansından
daha dingin bir kısma geçiyoruz ve kamerayı donduruyoruz.
Bazen bunu yapmamızın nedeni, genelde sekans sekans yaptığımız için
çok fazla diyaloglu sahne olduğunda
"Bu filmde hiçbir şey olmuyor" diyorsunuz.
Çünkü üzerinde çalıştığınız her şeyi hep didik didik ediyorsunuz.
Ama sonra bütün halinde izleyince
"İyi ki burada kontrol altına almışız" diyorsunuz.
Bu da üstünde denemeler yaptığımız en sevdiğim sahnelerdendi,
ışıklandırma ve hava durumu.
Dışarıda yağmur var ama içeride yağmurun gölgesi görünüyor.
Bunu siyah beyaz filmlerde, kara filmlerde çok yaparlar.
Harika bir hava kattı, çok da sessiz yaptık.
Bu kısa bölüm çok hoşuma gitti. Çok gerçekçi geldi.
Ben yarasayım. Ben yarasayım.
Siluetin önemini her zaman hesaba katmaya çalışıyoruz,
bu yüzden Dennis'i gösterirken onun ön plana çıkması için
arka planı kısmaya çalıştık.
İnmene yardım edeyim.
Büyük partin için heyecanlı mısın?
Şimdi ikisini bu yumuşak ışıkta görüyoruz. Mavis umut vermeye çalışırken
ışık da bunu destekliyor.
Önemli olan da bu. Kimsenin doğrudan fark edeceği bir şey değil
ama ışığın, hikayede verdiğimiz duygusal kısmı desteklediğini
bilinçaltınızda kesinlikle hissedersiniz.
Yetişkinlerle ilgili meseleler yüzünden.
Tamam. Ama Drak Dede ne olacak?
Burada yapayalnız kalacak.
Drak Dede'nin oteli işletmek için burada kalması gerekiyor.
Ama bizi ziyarete gelecek.
Havada küçük zerreler uçuşuyor. Hepsi harika bir efekt için.
Blue Tooth burada yeniden görünüyordu.
"Sana Blue Tooth bile alırım" diyordu.
Yeniden geliyordu, ama Blue Tooth esprisinin tek seferlik olduğunu hissettim.
John Lovitz, Hayalet'in şarkı söyleyişini seslendirdi
ve gerçekten çok komikti.
Birkaç kez yapması gerekti çünkü hem gerçekçi ve dramatik
hem de her şeye rağmen komik olsun istiyorduk.
Doğru üslubu yakalamalıydık.
Oğlum, neden ayrılmak istiyorsun? Burası çılgın bir yer.
Ayrılmak istemiyorum.
İki kuzeni benim kızlarım seslendiriyor.
Kakie.
- Kakie. - Kakie'ymiş.
Robert Smigel'ın oğlu Troy da en büyük kuzeni seslendiriyor.
...ne hoş, değil mi?
Mavis, senin ailende de kuzenler ya da yaratıklar falan var mı?
Hayır. Sadece ben ve babam varız.
Anneni nasıl kaybettiğini hiç sormamıştım.
Kızgın insanlar tarafından öldürüldü.
Tuhaf
Kan suyu
- Ama Vlad Dedem var. - Deden mi var?
Yemek odasını tasarlarken Gotik tarzı benimsememiz gerekiyordu.
Ateş koyduk, çünkü hikaye giderek hararetleniyor.
Bu fikirleri pekiştirmeye çalışırken bizler de öyle.
Vlad'ın ortaya çıkışı birçok farklı şekilde yapıldı.
Hikayenin farklı bir yerindeydi ve üç misli daha uzun bir sahneydi.
Çok uzun bir diyalog sahnesi vardı, o ve...
Aslında Drak ve Frank onu almaya gidiyorlardı.
Ama sonradan çok sade bir hale geldi.
Mel Brooks'tan bahsedelim, kendisi benim komedi kahramanımdır.
Onun filmleriyle büyüdüm. Gerçekten espri anlayışımı şekillendirdi.
Young Frankenstein, High Anxiety, Blazing Saddles,
History of the World, Part I. Her yayınlandıklarında izlediğim filmler.
Çocukluğumda kablolu TV yoktu, o yüzden bu filmler yayınlandığında hep izlerdik.
Fazla seçeneğimiz yoktu.
Neyse, Mel geldi, kayıt için ilk geldiğinde 88 yaşındaydı
ve ne kadar enerjik olacağından emin değildim.
Çok ufak tefektir, kabine girer girmez
ortalığı kasıp kavurdu. İnanılmaz komik, zeki ve nükteli.
Yaptığımız her şeyi anladı. Fişek gibiydi.
Çok eğlendik.
Onun tasarımını Craig Kellman yaptı.
Esasen Drak'tan yola çıktık,
onu huysuz, yaşlı ve eski kafalı hale getirmek istedik.
Craig, Drak'ın damarları fırlamış,
daha yaşlı versiyonunu çizdi.
Dennis normal insanların yanına yerleşmeden önce son bir kutlama gibi.
Ben daha iyi ifade edemezdim.
5. DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN DENNIS
Zombi kılığındaki ebeveynlerde de aynısı oldu.
Bu yürüyüşü birkaç farklı şekilde yaptık ve sonunda
bu versiyon göründüğünde herkes gülmeye başlayınca
bunun başarılı olduğunu anladık.
Yetkilileri aramadığımıza şükret.
Gidelim kahramanım.
Künçü ben Batman'im!
Evet. Bu animasyon tarzı büyük ölçüde siluet değerine
ve çok etkili pozlamaya dayanıyor.
Asla doğal gelmiyor. Hep karikatürize geliyor,
karakterlerin tepkileri, yüz ifadeleri...
Bazen en basit ve sıradan şeyleri yapmak en zorudur,
mesela öylece duran birini nasıl çizgi filmvari yaparsın?
Film boyunca uğraştığımız şeylerden biri
filmi korkutucu yapmamaktı.
Bu yardakçılar, konuşmadan ya da hareket etmeden önce çok korkutucular.
Havalı ama korkutucular.
Ses kaydı abartılı olsun istedik,
dolayısıyla karakteri seslendiren Rob Riggle sürekli bağırıyor.
O kadar abartılı oluyorlar ki şapşal görünmeye başlıyorlar.
Böylece korkutuculukları azalıyor.
Başta herkes, sırf resimli taslaklara bakarak sondaki savaş sahnesinin
çok gergin olmasından korkuyordu.
"Hayır. Bakın. Çok komik olacak.
"Etkili, çizgi filmvari ifadeler olacak
"ve çok eğlenceli gelecek" dedim.
Önce kimse bana inanmadı
ama sonra gelen animasyonları görünce
ne yaptığımızı anladılar.
"Ben bir vampirim."
Affedersin. Ben Kont Jonafang.
Andy Samberg de çok komik.
Espriyi çok iyi yapıyor ve hep daha iyi bir versiyon olduğunu biliyor,
o yüzden onları yönetmek çok kolay.
Drak, bu Brandon, namıdiğer Kakie.
- Onu Dennis için getirttik. - Selam ahbap.
Tanıştığımıza midem bulandı.
Ne zaman çıkacağım?
Arka planda küçük espriler olduğunu fark edeceksiniz,
mesela iskelet kek yiyor ve kek, içinden boşluğa düşüyor.
Lütfen. İlla dramatik giriş yapacak.
Vlad'ı önceleri çok korkutucu biri olarak
hayal ettik.
Ses olarak da çok ciddi ve ürkünç bir ses tonu
olacağını düşündük.
Ama sonradan düşününce şöyle dedik, "Filmin üslubu bu değil ki.
"Her şey şakaya bağlanıyor."
Dolayısıyla Mel'i seçtiğimizde nasıl olacağını gayet iyi biliyorduk.
Korkutucu havasını alacaktı
ama aynı zamanda heybetli olmasını istiyorduk.
Bu yüzden onu boyut olarak... Söyledikleri ve konuşma tarzı
son derece komik olsa da, yine de heybetli ve korkutucu.
Aslında teknik olarak Frankeştayn'ın canavarıyım.
Frankeştayn, şu doktor...
Daha dinlemek isterim. Asistanlarımı ara.
Sizi oğlunuzun...
Vlad'ın yakın çekimlerini seviyorum
çünkü üstündeki tekstür çalışması harikaydı.
Küçük siğilleri falan var.
Artık 3 boyutta, bilgisayar grafiğinde yapılması daha avantajlı
çünkü 2 boyutta yapılması ve yüzündeki onca tekstürün tutarlı olması çok zor olurdu.
Oysa burada dört dörtlük.
Vesaire, ve şair...
Ne demiş?
Kafandaki de ne?
Büyükannemin göğüslerine...
İlginçtir, ön gösterimlerde "göğüsler" repliği hep kahkaha aldı.
"Göğüsler" lafına tüm çocuklar gülüyor.
Ama sonradan anne babalardan şöyle yorumlar geldi,
"'Göğüsler' repliği uygun muydu emin değilim."
Ama elbette tüm çocuklar bayıldı. Bize göre çocuklar kazandı sanırım.
Tekrarlıyorum, göster bakayım dişlerini.
Vlad için prensiplerimizden biri,
birçok kıpır kıpır animasyonumuz olsa da,
tüm karakterlerimizin kendilerine özgü bir şekilde anime edilmesini isteriz.
Amacımız hep budur.
Bazen başarılı oluruz, bazen olmayız.
Ama Vlad için prensibimiz, hızlı hareket etmemesiydi.
Dolayısıyla hep süzülüyor.
Çok komik,
bazen diğer karakterlerden daha yavaş olduğu
çok belli oluyordu.
Bazen de şöyle bile diyordum, "Çok hızlı. Yavaşlatmalıyız."
Yavaşlatıyoruz, yavaşlatıyoruz ve neredeyse hiç fazla yavaş olmuyor.
Ama genel olarak diğer tüm karakterlerden daha yavaş hareket ettiği görülüyor.
Her hareketinin çok zarif ve jestlerinin özenli olmasını istedik.
Kakie'nin kurban edilmesi de zor bir sahneydi.
Taslaklarda çok korkutucuydu.
Bununla ilgili birçok not geldi. "İnsanlar korkuyor" dendi.
Sonra ürkütücülüğünü, gerginliğini biraz azaltmak için
Kakie'nin müzikal temasını alıp
çılgın ve tuhaf hale getirme fikri aklımıza geldi.
Çünkü başlarda çok korkutucu, normal bir müziğimiz vardı ama sonradan
onu çılgın bir tınıya dönüştürdük.
İnsanlar beğendi, daha az gergin buldu.
Ama ben hep belki daha da gerginleştiğini düşündüm
çünkü kulağa çok tuhaf geliyordu.
Ama evet, bir süredir uzak kaldığım için şimdi kulağıma daha iyi geldi.
Bu bana uygun değil.
Korktun mu Denisoviç? Bir şey hissediyor musun? Bir değişiklik var mı?
Kakie iyi mi?
Burada tüm renkleri kırmızıya çalıyoruz, bu animasyonu yapmak çok zordu.
Çünkü kukla olarak tasarlanmış bir karakteriniz var
ve bir gün sonra ben çıkıp "Koca bir canavara dönüşmesini istiyorum,
"kaslı olsun ve eğilip bükülsün" diyorum.
En güzeli de, animasyoncular "Tanrım, bize bunu
"yaptırdığına inanamıyorum" diye düşünmüyorlar.
"Tamam, çok ilginç bir iş olacak.
"Yapmanın bir yolunu bulalım" diyorlar.
"Evet, bu sahne..."
Sonra kaslardaki kürk çalışması... Bambaşka bir karaktere dönüşüyor
Ama sadece tek bir plan
ya da birkaç plan olduğu için altından kalkabildiler.
Modelin üzerinde oynadığınız,
onu gerçekten çizdiğiniz belli oluyor
ve bence bundan dolayı diğer filmlerden farklı geliyor.
Buradaki ışık çok içime sindi.
Görsel efektler sorumlumuz Karl Herbst'tü.
Son derece sinematik ve doğal bir önsezi yeteneği var,
ışığın en iyi nerede olduğu, kameranın nasıl çalıştığı konularında.
Bu konudaki fikirlerimiz hakkında güzel bir orta nokta
yakalamayı başardık.
Çünkü benim için siluet değeri,
hikayenin duygusal kısımlarını pekiştirmek için ışık kullanmak,
hikayeyi ışıkla anlatmak önemli.
Burası çok hoş çünkü biraz önceki kırmızıdan sonra
epeyce yumuşadık.
Ve onu değiştiremezsin baba.
- Dennis, nereye gidiyorsun? - Uzağa.
Ama burada tek başına güvende değilsin.
Saklanabileceğimiz bir yer biliyorum. Beni izle.
Bitiş dövüşünü düzenlemek
gerçekten çok zordu
çünkü bol bol hızlı aksiyon ve çizgi film esprisi
yapacağımızı biliyordum.
Bu yüzden yapmamız gereken... Ama hikaye doruk noktasında,
o yüzden gergin olsun istiyorsunuz. Dolayısıyla gece vakti
kıpkırmızı, büyük bir orman istediğimizi biliyorduk.
Aynı zamanda endişeliydim, "Belirgin olmalı.
"Her şey belirgin olmalı. Çok hızlı olmalı" diyordum.
Stres yapıyordum.
Dolayısıyla kampta ve diğer sekanslarda kullandığımız mantıkla
bu kırmızı ormanı nasıl yapacağımızı çözmeye başladık.
Basit ve etkili yapmak için bu fikri daha da ileri taşıdık.
Bu film üzerinde çalışırken Popeye'ı da geliştiriyordum.
Birçok fikrim vardı. Bir test yaptık, herhalde izlenmiştir,
izlemediyseniz de Google'da "Popeye CG testi" diye aratın.
Popeye'da yapmak istediğim her şeyi...
Affedersiniz. Sonunda her nedense Popeye'ı yapamadık
ama Popeye'ın animasyonunda ve dövüş sahnelerinde uygulamak
istediğim birçok fikrim vardı. Dolayısıyla bu sekansa başladığımızda
"Bir sürü komik dövüş çekecektik.
"Bari bu filme koyalım" dedim.
Yani dövüşte gördüklerinizin çoğu
Popeye'da uygulamaya koyacağımız
fikirlerdi aslında.
Komik surat, komik surat çiziminin ağır çekimi...
Ayrıca final de... Hepsinin amacı çok korkutucu olmamaktı.
Bela konusunda yaptığımız her şeyin
hikaye açısından yine de korkutucu olmasını
ama çocuklar için çok korkutucu ya da gergin olmamasını
sağlamak zorundaydık.
Bence çocuklar çok daha fazla gerginliği kaldırabilirler
ama bu çok geniş bir izleyici kitlesine hitap ettiği için, tedbirli olmakta fayda var.
Neyse, bu kısımda
tüm yüz ifadelerini abarttık, çok çılgın ve çizgi filmvari oldu.
Müzik ise
daha az tehditkar ve ilerlemeye yönelik.
Ama bu animasyondan çok memnun kaldım
çünkü tüm ifadeler
son derece ekstrem, çizgi filmvari ve komik.
...o insan dostu oteli yerle bir edeceğiz.
- Yapamazsınız. - Öyle mi? Nedenmiş?
- Künçü... - Künçü, neden?
Künçü o zaman Drak Dede üzülür.
Üzülürmüş.
Rob Riggle'ı "Üzülürmüş" derken yönetmem gerekti. Ama bağırarak.
Bana hep tuhaf tuhaf baktı ama müthiş bir performans çıkardı.
Arka planın her sahnede
giderek daha da kırmızılaştığı
geçişi görüyorsunuz.
En sevdiğim çizgi filmlerden biri Ralphie Philips'tir.
Warner Brothers'ın Chuck Jones çizgi filmi.
Birçok dövüş prensibini, özellikle Dennis'in pozunu
oradan esinlendik. Çok etkili siluetler var.
Şimdi kıpkırmızı oluyor.
O da neydi?
Bu sekans üzerinde çok çalıştık, özellikle her şeyi belirginleştiren
ışık kaynakları üzerinde.
Çok karmaşık görünmüyor ama gerçekten öyleydi.
Birçok komik poz görebiliyorsunuz.
Her ses efektinde, çizgi filmvari bir ses efekti de var,
tabak düşmesi ya da araba çarpması gibi
pekiştirici bir şey.
En önemli şey üslup,
dolayısıyla yapmaya çalıştığınız espriler
ve anlatmaya çalıştığınız hikayede doğru üslubu yakalamalısınız.
Dennis'in dönüşüm rengini yeşil yaptık.
- Benim kocaman oğlum! - Dennis, seni arıyorduk.
Ama tüm yardakçıların geldiği bu sahneyi anlaşılır hale getirmek zordu,
o yüzden yine olabildiğince ışığın üzerine koyu renk yapmaya çalıştık.
Çok eğleneceğiz.
Artık doruk noktasına çıktı ve burada tüm animasyoncular
harika bir iş çıkardılar.
Bu sekans
filmin yapım sürecinde en sondaydı,
o yüzden bunlar çok hızlı yapıldı.
Yavru kurtlarla ilgili bahsettiğim şey buydu.
İlk filmde böyle bir şey yapmadık, şey gibi davranıyorlar...
Arkalarında devasa bir dalga oluşuyor
ve yardakçıyı kaplıyor.
Elbette Kelsey yeniden geliyor.
Ben yapmadım.
Gremlin kadını da Adam Sandler seslendiriyor.
Arka plandaki kırmızıyı tasarladık.
Karakterlerin üzerlerinde soğuk renkler var.
Yani lobiyi daha güzel göstermek için uyguladığımız prensibin aynısı denebilir.
Aklıma gelen her çılgınca, aptalca fikri
uygulamaya geçirdiler. İşin en müthiş yanı da...
Bilgisayar grafiği filmi işine girmeden önce korkunç hikayeler duyardım,
herkes "Hayır, şunu yapamazsın, bunu yapamazsın" derdi.
Ama hep evet diyorlar.
Birazdan göreceğiniz büyük dövüş sahnesini Tom Davis yaptı.
Drakula'nın dans sahnesini yapan çocuk.
Bence en iyi animasyoncularımızdan biri oldu.
Her sahnede her şeyi nasıl belirgin göstereceğimizi
çözmeyi amaçladık.
Drak Dede, artık bir vampirim.
Bu filmi mutlaka sinemada izleyin çünkü o zaman
çok daha güzel geliyor.
Şimdi o gerginlikten çıkıyoruz, daha sıcak renklere,
griyle karışık mor bir tona geçiyoruz.
Bunlar yeni teoriler değil.
Sinemada rengin icadından beri yapılıyorlar.
Her bayramda ziyaretinize geleceğiz.
- İyi olur. - İyi olur.
Bence Kelsey'nin bir gün kendine özel bir filmi olacak.
Burada Bela'da da aynı şey var.
Çok korkutucu olmamasını sağlamalı
ama gerginliği korumalıydık. Çocuk ya da aile filmi
ya da programı yapmanın hep böyle bir zorluğu vardır,
korkuyu hissetmelerini istersiniz ama ölümüne korkutamazsınız.
Hayır!
Bu küçük Bela da çok komikti.
Bu sahneyi geniş plan olarak çekmiştik.
Sonra yavru kurtlar onu yalarken kimse gülmeyince
"belki de ıslaklığı ve dilleri falan tam anlamamışlardır"
diye düşündüm.
Sonra yakın çekim yaptık
ve birden gülmeye başladılar.
Benimkiler yıllar önce düştü! Baksana.
İlk filmde Drakula'nın rap yaptığı
şahane bir final sahnemiz vardı.
Bu kez filmin başına gönderme yapmak için
yine Fifth Harmony şarkısını kullanmaya
ve çok komik espriler
yapmaya karar verdik. Burası defalarca değiştirildi.
Önceden Murray şarkı söylüyordu
ama çok uzundu ve pek güzel olmadı.
Enerjinin devam ettiğini hissetmeniz için
hızlı bir bitiş olsun istedik.
Johnny'nin dansı da beş, altı kez değiştirildi,
ta ki herkes gülmeye başlayana kadar.
Eski tarz dans ediyorlar.
Görünmez adamın kız arkadaşı da var.
Sahte kız arkadaş esprisini,
görünmez kızla tanıştığını göstererek bitiriyoruz.
Şarkı söyle!
Ben yapmadım.
İlk filmdeki gibi 2 boyutlu bitiş jeneriğiyle bitiriyoruz.
Resimli taslağı ben yaptım,
yerleşim planlarını Craig Kellman, animasyonu ise Rough Draft Korea yaptı.
Dexter's Laboratory ve Samurai Jack'ten beri birlikte çalıştığım
yönetmen/animasyoncu.
Hala görüşüyoruz.
Müthiş işler yapıyorlar, son anda bunu ortaya çıkarmayı başardık.
Ayrıca eğlenceli.
Bilgisayar grafiğiyle çalışmayı ne kadar sevsem de,
birçok müthiş pozitif özelliği ve detayı olsa da,
birçok şey yapmaya imkan verse de, 2 boyutlu çalışmanın
çok cazip ve çekici bir yanı var.
Belki de gerçekten elle yaratılmasının
ve birinin kişisel dokunuşunu görmenin de payı vardır.
Ve bence... Amerika'da kimsenin 2 boyutlu sinema filmi
yapmadığını biliyorum
ama bence bir gün geri dönecek.
Neyse, film boyunca gevezeliğime katlandığınız için sağ olun
ve umarım beğenmişsinizdir.
Yakında döneceğim, umarım. Teşekkürler.